Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie po śmierci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie po śmierci. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 17 listopada 2015

Rysa na policzku



Przypadek niniejszy opisano w “Proceedings” Amerykańskiego Towarzystwa Badań Psychicznych, a powagę świadków poświadczyli dr. Hodgson i prof. Royce.

Zjawisko przebiegło następująco:

11 stycznia 1888 r.
Panie! Odpowiadając na Pańską niedawno opublikowaną prośbę o podanie rzeczywistych przypadków fenomenów psychicznych, pragnę przedstawić Panu to oto nadzwyczajne zjawisko, aby poddać je pod rozwagę Waszego znamienitego Towarzystwa. Dołączam doń zapewnienie, że wydarzenie to odcisnęło na mym umyśle piętno większe niż wszystkie inne zdarzenia z mego życia razem wzięte… Nigdy nie byłem lepszego zdrowia, nigdy nie posiadałem bardziej jasnego umysłu niż wtedy, gdy doświadczyłem tego incydentu.
            W 1867 r. moja jedyna siostra, młoda panna osiemnastoletnia, zmarła nieoczekiwanie na cholerę w St. Louis. Byłem do niej bardzo przywiązany i jej odejście mocno mnie dotknęło. W jakiś rok po śmierci siostry zostałem komiwojażerem.
Działo się to w roku 1876, gdy znajdowałem się w podróży na Zachodzie. Przebywałem służbowo w mieście St. Joseph i udałem się do swego pokoju w Pacific House, gdy przysłano [mi] zamówienia, które były niezwykle duże. Z tego powodu byłem radośnie usposobiony, a moje myśli krążyły wokół [tych] zamówień. Nie myślałem o mojej zmarłej siostrze ani w żaden sposób nie rozmyślałem o przeszłości. Działo się to w południe, słońce radośnie oświetlało mój pokój. Byłem zajęty, paliłem cygaro i spisywałem zamówienia, gdy nagle uświadomiłem sobie, że ktoś zasiadł po lewej stronie i położył rękę na stole. Błyskawicznie odwróciłem się i wyraźnie ujrzałem postać mej zmarłej siostry. Przez krótką sekundę lub dwie wprost oglądałem jej twarz i miałem pewność, że to była ona. Podskoczyłem naprzód w zachwycie wzywając jej imię i gdy to uczyniłem, zjawa natychmiast znikła. Oczywiście byłem przestraszony i oniemiały, niemal wątpiąc w me zmyły, lecz cygaro w moich ustach i pióro w dłoni wraz z atramentem, który ciągle pozostawał wilgotny na papierze, przekonały mnie dość, że nie śniłem i byłem ciągle przytomny. Byłem tak blisko, że mogłem ją dotknąć i dostrzegłem wyraz jej twarzy, szczegóły sukienki itd. Wyglądała jak żywa. Oczy miała życzliwe i w pełni naturalne, skóra była zupełnie jak żywa i mogłem oglądać jej jasną cerę. Nie było żadnej zmiany w jej wyglądzie w stosunku do tego, jak wyglądała za życia.
            Potem nadeszło najbardziej znaczące potwierdzenie moich słów, które nie pozostawiło wątpliwości odnośnie tego, co faktycznie przeżyłem. Owa wizyta, czy jak zechce Pan to nazwać, wywarła na mnie tak duże wrażenie, że wsiadłem do następnego pociągu i udałem się do domu. W obecności rodziców i innych osób opisałem to, czego doświadczyłem. Mój ojciec, człowiek o zdrowym rozsądku i bardzo praktyczny skłonny był mnie wyśmiać, gdy dostrzegł z jakim przekonaniem mu o tym opowiadam; lecz również i on był zadziwiony, kiedy powiedziałem mu o jasnej czerwonej linii czy zadrapaniu po prawej stronie twarzy mojej siostry, co wyraźnie dostrzegłem. Kiedy wspomniałem o tym matce, ta stanęła na drżących nogach, prawie omdlała. Gdy tylko wystarczająco odzyskała panowanie nad sobą, łzy spłynęły po jej twarzy i zawołała, że faktycznie ujrzałem mą siostrę. Powiedziała, że żaden żyjący śmiertelnik oprócz niej nie wiedział o zadrapaniu i że to ona je uczyniła, robiąc drobne sprawunki przy zmarłej siostrze […] Ostrożnie ukryła wszystkie ślady drobnego zadrapania za pomocą pudru itp. i nigdy potem nie wspomniała o tym żadnemu człowiekowi... A teraz ujrzałem to zadrapanie tak jasno, jakby dopiero powstało…
Potwierdzenie zeznania otrzymano od ojca i brata narratora; jego matka zmarła w międzyczasie.

Źródło: Hereward Carrington, True Ghost Stories, New York 1915
Zobacz też:

piątek, 27 września 2013

Psy, papugi i spirytyzm :)



Chciałbym powrócić dziś do tematu pośmiertnej egzystencji pierwiastka psychicznego, istniejącego w ciałach zwierząt. W poprzedniej notce poświęconej zwierzętom (http://spirytysta.blogspot.com/2013/06/za-teczowym-mostem.html) odnosiłem się głównie do poglądów prezentowanych przez spirytystów, przytaczając dla kontrastu kilka przykładów, które sugerują, że nie jest łatwo powiedzieć w tej kwestii coś pewnego, a zarazem pozwalają domniemywać, że w rzadkich przypadkach może rzeczywiście dochodzić do kontaktu z „duchem” zwierzęcia. Abstrahując jednak od tego, czy uznajemy możliwość zaistnienia takich zdarzeń, faktem jest, że jeżeli jesteśmy już przekonani o nieśmiertelności ludzkiej psychiki i indywidualności, nie ma żadnych podstaw, aby uważać to za wyłączny przywilej człowieka i odmawiać go innym stworzeniom inteligentnym.
O tym, że „duchy” zwierząt czasami ukazują się ludziom, mogą świadczyć trzy przypadki zanotowane przez Prospera Szmurło (1879-1942) - wybitnego polskiego badacza metapsychiki, prezesa Towarzystwa Psycho-Fizycznego w Warszawie i redaktora kwartalnika „Zagadnienia Metapsychiczne”.

Pies towarzyszy umierającemu

Kiedy pielęgniarka doglądała umierającego ujrzała raz nagle pod stołem dość dużego psa z rasy owczarków. Następnego dnia po śmierci chorego zapytała wdowę co się stało z tym psem, gdyż ani przedtem ani potem nigdzie go nie widziała.
- Z jakim psem, w całym domu nie ma ani jednego? – odrzekła wdowa.
Gdy jednak pielęgniarka uporczywie twierdziła, że na pewno na własne oczy go oglądała i dokładnie opisała jego wygląd, dopiero wtedy zdumiona wdowa przyznała, że istotnie mieli kiedyś właśnie takiego psa, ale zginął już przed dziesięciu laty.

Creola

Drugi przypadek, na który powołuje się Szmurło, opisał Ernesto Bozzano w czasopiśmie „Luce et Ombra”. Otóż prof. Emil Maguin posiadał psa imieniem Creola, którego na kilkanaście dni wysłał do Paryża na tresurę do leśniczego w Rambouillet. Pewnego ranka profesor usłyszał wyraźne drapanie psa do drzwi wejściowych. Natychmiast wstał, otworzył drzwi, ale nikogo nie zobaczył i nie umiał sobie wytłumaczyć, co mogło być tego powodem. W dwie godziny potem otrzymał depeszę z zawiadomieniem, że jego pies Creola został przypadkiem zastrzelony na polowaniu przez jakiegoś niezręcznego myśliwego.



Odczucie śmierci… papugi!

Pewna kobieta opisała taki oto niezwykły przypadek: „Przed kilkunastu laty mój dziadek zachorował i leżał w szpitalu na Malcie. U siebie w domu, w Anglii, miał dziadek papugę, która była doń niezwykle przywiązana i nauczyła się wołać go po imieniu. Pewnego wieczora w szpitalu dziadek wyraźnie posłyszał głos swojej papugi, trzykrotnie głośno wymawiający jego imię i jakby wzywający na pomoc. Zaniepokojony tym staruszek napisał do domu, zapytując co dzieje się z ptakiem, ale jego list rozminął się w drodze z naszym, w którym zawiadamialiśmy go o śmierci skrzydlatego przyjaciela dokładnie tego samego dnia i godziny, kiedy dziadek słyszał jego wołanie. Należy dodać, że papuga istotnie w chwili zgonu trzykrotnie głośno powtarzała imię dziadka”[1].



[1] P. Szmurło, Ze świata tajemnic, Warszawa [b.r.w.], s. 53-54.

niedziela, 2 września 2012

na początek...

Witajcie!

Na tym blogu będę opowiadać o mojej pasji, która towarzyszy mi od ładnych paru lat - czyli o spirytyzmie. Notki będę zamieszczać regularnie (min. raz na tydzień), więc nie powinno być nudno :)

Co to jest spirytyzm?

Spirytyzm to system filozoficzny, który został zapoczątkowany ponad 150 lat temu przez francuskiego naukowca i pedagoga Allana Kardeca (czyli tego poważnego faceta z wąsikiem na zdjęciu).



Spirytyzm nie ogranicza się wcale do wirujących stolików czy seansów z kieliszkiem (a skoro już mowa o kieliszkach, ze spirytusem też nie ma nic wspólnego). Spirytyzm odpowiada na wiele egzystencjalnych pytań, a przede wszystkim umożliwia pozyskiwanie wiedzy o tym, co spotka nas po śmierci. Oznacza to, że wiedza spirytystyczna niesie ze sobą konsekwencje naukowe, etyczne i religijne, o których w przyszłości opowiem więcej.

                                                 (krótkie wprowadzenie do spirytyzmu)

Jak poznałem spirytyzm?

 Bardzo prozaicznie. Nie chodziłem na żadne seanse z mediami, które wpadały w trans i zaczęły popisywać się znajomością wymarłych języków. Nie komunikowałem się z duchami przy pomocy tabliczki ouija czy innych podobnych sprzętów. Po prostu pewnego słonecznego popołudnia, będąc jeszcze studentem drugiego roku historii, zajrzałem do antykwariatu w poszukiwaniu książek. Zamiast podręcznika akademickiego, który miał mi pomóc przygotować się do egzaminu, trafiłem tam na dzieło francuskiego spirytysty Leona Denis, pt. Życie po śmierci. Wykład nauki duchów. Książka została wydana w Katowicach w 1924 roku i może nie zwróciłbym na nią szczególnej uwagi, gdyby nie dedykacja na pierwszej stronie, która zainteresowała mnie na tyle, że postanowiłem przeczytać całość. Potem sięgnąłem do innych lektur i zdecydowałem, że poświęcę się zgłębianiu wiedzy spirytystycznej.

 Poniżej zamieściłem wam zdjęcie, abyście - w ramach zadania z neografii - sami mogli przeczytać dedykację :) (może i was zachęci ona do studiowania spirytyzmu)

Fot.1. Moja pierwsza książka spirytystyczna

Fot. 2. Dedykacja na pierwszej stronie. Potrafisz ją odczytać? :)



Wam również polecam, aby zdobywanie wiedzy spirytystycznej zacząć od książek, ewentualnie wykładów, które są coraz łatwiej dostępne w internecie.
W spirytyzmie wcale nie są najważniejsze spotkania mediumiczne, lecz zdobywanie wiedzy, praca nad swoim rozwojem i pomoc bliźnim - jest to wspaniała nauka, która niesie pocieszenie i ukojenie milionom ludzi na świecie. Ale o tym innym razem...


Miłego dnia :)



Tagi: duchy, dusza, spirytyzm, Kardec